خداوند شما را بيم مىدهم كه خداى ديگرى با او قرار ندهيد ، و تقدير جمله اينست : ( انّى لكم منه نذير فى ترك القرار اليه بطاعته ) يعنى : من از سوى خداوند شما را ميترسانم كه مبادا با فرمانبردارى او بسويش نشتابيد .
بنا بر اين تكرار اين جمله در آخر هر دو آيه مانند آنست كه بگويى : ( أنذرك أن تكفر باللّه ، أنذرك أن تتعرّض لسخط اللَّه . ) و نذير كسى را گويند كه خبرى بدهد كه ضمن آن تحذير نيز باشد ، و اين معنى ايجاب مىكند كه بصيغهء مبالغه باشد .
و منذر صفت جارى بر فعل است .
و مبين كسى است كه حق را از باطل روشن كند ، آن گاه ميفرمايد :
« كَذلِكَ »
يعنى : كار بر اين روال است كه
« ما أَتَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا قالُوا ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ »
يعنى : هيچ گاه براى امتهاى پيش از آنان - كفّار مكه - پيامبرى نيامده است مگر آنكه گفتهاند او ساحر و حيلهگر است يا مجنون است كه از نعمت عقل بىبهره مىباشد ، و چيزى را درك نمىكند ، سپس خداوند ميفرمايد :
« أَ تَواصَوْا بِهِ »
يعنى : آيا اولين آنان به آخرينشان توصيه مىكردند كه پيامبران را تكذيب نمايند ؟ ! و اين استفهام به منظور توبيخ و ملامت آمده است .
« بَلْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ »
يعنى : اينان به يكديگر توصيه نميكردند ، بلكه آنان مردمى طغيانگر بودند كه در معصيت خدا طغيان مىنمودند ، و نعمتهاى فراوانى كه من به آنان دادم و بر آنان گشايش نمودم آنان را وادار نمود كه پيامبرانم را تكذيب كنند ، آن گاه به پيامبر خدا ( ص ) ميفرمايد :
« فَتَوَلَّ عَنْهُمْ »
يعنى : از آنان رو گردان شو اى محمّد ! زيرا تو رسالت خويش را انجام داده و آنان را بيم دادهاى .
« فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ »
يعنى : در مورد كفر و انكار آنان ديگر تو ملامت نخواهى