شدهاند ، ولى بعضى از آنان از آن غذا نخورده است ، در اين صورت آن شخص دعوت كننده به سفاهت موصوف نخواهد شد ، و هدفش درست بوده است ، زيرا خوردن غذا موقوف است به اختيار و انتخاب ديگرى ، بهمچنين در مسئلهء مورد بحث هنگامى كه خداوند با دادن قدرت و وسيله و لطفهايى كه فرموده است مانع را از سر راه مكلّفين برداشته است و به آنان دستور داده است كه او را پرستش كنند هر كس با فرمان او مخالفت كند ، اين نافرمانى از جانب آن شخص و بانتخاب او بوده است و ربطى به خداوند ندارد .
از ابن عباس نقل شده است معنى آيه اينست كه ما جن و انس را نيافريدهايم مگر براى آنكه خواه ناخواه اقرار به بندگى خداوند كنند .
« ما أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَ ما أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ »
اينجا خداوند ميخواهد اين توهّم را دفع كند كه خداوند آنان را براى پرستش خود آفريده است تا از پرتو عبادت آنان نفعى برگيرد ، و لذا بدنبال آن فرموده است كه هدف از آفرينش آنست كه سودى متوجه آنان گردد نه خداوند بزرگ ، زيرا نفع رسيدن به خدا محال است چون ذات خداوند بى نياز است و به ديگرى محتاج نخواهد شد ، و بر عكس تمامى مخلوقات به او نياز دارند .
بعضى گفتهاند : بدين معنا است من از آنان نميخواهم كه احدى از بندگانم را روزى بدهند ، و نه خودشان را روزى دهند ، و نميخواهم كه هيچكدام از بندگانم را غذا دهند ، و اينكه اطعام را به خودش نسبت داده است ، چون تمام مخلوقات عيال خدا هستند ، و هر كس عيال ديگرى را غذا بدهد خودش را غذا داده است .
« إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ »
خداوند روزى رسان بندگانش و مخلوقاتش همگى است ، و نيازى به يارى دهنده ندارد .
« ذُو الْقُوَّةِ »
يعنى : داراى قدرت است .