ابن يعمر ( فنقبوا فى البلاد ) را به كسر قاف خواندهاند .
ألقى السّمع - و در قرائت سدى آمده است ( أو ألقى السمع ) .
لغوب - و أبى عبد الرّحمن سلمى و طلحه خواندهاند : ( و ما مسنا من لغوب ) به فتح لام .
دليل قرائت :
ادبار - ابو على گويد : ( ادبار ) مصدر است و مصادر ظرف قرار داده ميشوند ، به خاطر اراده اضافه شدن اسماء زمان به آنها ، و حذف اسماء زمان ، مانند آنكه مىگويى : ( جئتك مقدم الحاج و خفوق النّجم و خلافة فلان ) كه در تمام اين امثله منظورت ( وقت مقدم الحاج و . . . ) است ، همچنين در مورد بحث نيز تقدير گرفته مىشود ( وقت ادبار السّجود ) با اين تفاوت كه مضاف محذوف در اين باب ظاهر نمىشود ، و استعمال نمىگردد ، بنا بر اين در باب ظروف اين قرائت مناسبتر است از قول كسى كه ( ادبار ) را به فتح قرائت مىكند ، مثل اينكه فرمان داده است كه پس از فراغت از نماز تسبيح گويد ، و هر كس به فتح خوانده است ( ادبار ) را جمع ( دبر ) يا ( دبر ) به ضمّ دال قرار داده است ما قفل و اقفال و طنب و اطناب ، و اين واژه به صورت ظرف نيز استعمال شده است مانند اين مثال كه گفته مىشود : ( جئتك فى دبر الصّلاة ) و ( فى أدبار الصّلاة ) .
و نيز اوس بن حجر شاعر عرب گفته است :
( على دبر الشّهر الحرام بأرضنا * و ما حولها جدب سنون تلمّع )
نقّبوا - امّا بنا بر قرائت كسى كه ( فنقّبوا ) به كسر قاف قرائت كرده است ابن جنى گفته است از باب ( فعّلوا ) است از نقب يعنى : وارد زمين شده خود را در آن پنهان كنيد ، زيرا شما راه فرارى نخواهيد داشت .
ألقى السمع - قرائت او ألقى السّمع به معنى آن است كه ( ألقى السّمع منه ) .