انجام داده بودند استحقاق ثواب ميداشتند ، ولى از آنجا كه اين عمل را بر خلاف اين برنامه انجام دادهاند شايستهء عقاب و مجازات شده از اين پاداش محروم ميباشند ، و بدين جهت عمل آنان از بين رفته است ، بنا بر اين آيه مربوط به اهل عذاب نيست ، و نيز از آنجا كه خداوند بزرگ احباط را در اين آيه به خود عمل مربوط ساخته است ، در حالى كه مفسرين ديگر احباط را به كسى كه با عمل استحقاق يافته است مربوط دانستهاند ، و اين نوع تفسير خلاف ظاهر است ، سپس خداوند كسانى را كه پيامبر ( ص ) را مورد احترام و تنظيم قرار دادهاند مدح كرده ميفرمايد :
« إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ »
يعنى : آنان كه به منظور احترام پيامبر ( ص ) در مجلس او صداى خود را كوتاه مىنمايند .
« أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى »
از قتاده و مجاهد نقل شده است يعنى : خداوند دلهاى مؤمنين را مورد امتحان قرار داده و آنها را براى تقوى خالص ساخته است .
امتحان دلها يك امتحان معنوى است كه از امتحان طلا بوسيلهء آتش كه آن را ذوب نموده غش آن را جدا كرده خالص آن باقى مىماند .
بعضى گفتهاند يعنى : خداوند از نيتهاى خالص آنان آگاه بود ، زيرا انسان چيزى را امتحان مىكند تا از حقيقت آن آگاه شود .
بعضى گفتهاند يعنى : با آنان به سبك امتحان كننده رفتار كرد چون آنان را به اين نحو عبادت دستور داد ، و از امتحان خوب در آمدند ، همانگونه كه طلاى خالص بوسيلهء آتش جدا مىشود .
« لَهُمْ مَغْفِرَةٌ »
آمرزشى از خدا براى گناهانشان .
« وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ »
و پاداشى بزرگ براى فرمانبرداريشان ، آن گاه پيامبر ( ص ) را مورد خطاب قرار داده ميفرمايد :