و بزبانشان اعتراف نمودند ، و پيامبرانش را تصديق كردند .
( ثُمَّ اسْتَقامُوا )
از مجاهد نقل شده است ، يعنى : ادامه دادند به اين عقيده و اعتراف كه پروردگارشان خداى يكتا و بىشريك است .
و از ابن عبّاس و حسن و قتاده و ابن زيد نقل شده است كه يعنى بر اداى فرائض الهى و عبادت پروردگار استقامت ورزيدند .
و بعضى گفتهاند يعنى : همانگونه كه در گفتار استقامت نمودند در اعمال نيز استقامت بخرج دادند .
از ابن مسلم نقل شده است كه سپس بمقتضاى اعتراف به ربوبيّت الهى بر عبادتش استقامت نمودند .
و از انس روايت شده است كه رسول خدا ( ص ) اين آيه را بر ما خواند و سپس فرمودند : كسانى گفتند كه پروردگار ما خدا است ولى بيشتر آنان بعدا كافر شدند ، هر كس اين اعتراف را تا دم مرگ داشته باشد از كسانى است كه بر اين عقيده استقامت نموده است .
محمّد فضيل روايت مىكند از حضرت ابو الحسن الرّضا ( ع ) پرسيدم كه استقامت چيست ؟ فرمودند : استقامت به خدا سوگند همين ولايتى است كه شما شيعيان داريد « 1 » .
هامش
( 1 ) نور الثّقلين جلد 4 صفحهء 546 بنقل از اصول كافى از محمّد بن مسلم روايت شده است كه : ( از حضرت صادق ( ع ) دربارهء اين آيه پرسيدم :( الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا . . . )فرمودند : يعنى كسانى كه بر امامان يكى پس از ديگرى استقامت ورزيدند ( ملائكه بر آنان نازل مىشود كه نترسيد و اندوه به خود راه ندهيد و بشارت باد شما را به آن بهشتى كه بشما وعده داده ميشد )