كه در اين شعر نيز شاعر مصيبتهاى خود را بدهر نسبت داده است .
سپس خداوند ميفرمايد :
( وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ )
يعنى : هر گاه برهانهاى ظاهر ما را برايشان بخوانى .
( ما كانَ حُجَّتَهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا ائْتُوا بِآبائِنا إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ )
يعنى :
در برابر برهانهاى ما هيچ دليلى نداشتند مگر آنكه ميگفتند : اگر راست مىگوييد كه خداوند مردگان را دوباره زنده مىكند و آنان را در روز قيامت بر خواهد انگيخت پس پدران ما را بياوريد و آنان را زنده كنيد تا بدانيم كه خدا ميتواند ما را زنده كند ؟ ! و اينكه خداوند به آنان پاسخ مثبت نداد ، علّتش آن بود ، كه ميدانست اينان اين سخن را به منظور هدايت يافتن نميگويند بلكه ميخواهند پيشنهادى بكنند كه به خيال خود طرف را عاجز سازند .