14 - بايمان آوردگان بگو آنان را كه اميدى به روزهاى خدا ندارند عفو كنند ، تا خداوند ، مردمى را در برابر عملشان مجازات نمايد .
15 - هر كس عمل نيك انجام دهد براى خود انجام داده است ، و هر كس كار زشت كند بزيان خويش نموده است ، و سپس بسوى پروردگار خود بازگشت داده مىشود .
( پنج آيه است )
قرائت آيات :
من رجز اليم - ابن كثير و حفص « من رجز اليم » برفع اليم خواندند امّا بقيّه « اليم » بجرّ خواندهاند .
ليجزى - ابو جعفر « ليجز » بضمّ ياء و فتح زاء خوانده ، و ابن عامر و حمزه و كسايى و خلف « لنجزى » با نون و كسر زاء و نصب آن خواندهاند و بقيّه « ليجزى » بفتح ياء و كسر زاء خواندهاند .
دليل قرائت :
ابو على گويد : « رجز » عذاب است هر كس آن را جرّد دهد تقدير چنين است : « عذابهم من عذاب اليم » يعنى : « عذاب آنان از نوع عذاب اليم است » و هر كس رجز را رفع دهد به اين معنى خواهد بود « عذاب اليم ، من عذاب » يعنى : « عذابى دردناك از عذابى » و در اين باره دو قول است :
1 - اينكه صفت گاهى بخاطر تأكيد ميآيد ، همانگونه كه حال نيز به همين طريق گاهى براى تأكيد ميآيد . مثل
« نَفْخَةٌ واحِدَةٌ »
« 1 » و
« مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى »
« 2 » و گفتهء عرب كه ميگويد : « امس الدّابر » شاعر گفته است :
هامش
( 1 ) سورهء الحاقة 69 آيهء 13
( 2 ) سورهء النّجم 53 - آيهء 20