فَضْلًا مِنْ رَبِّكَ
مفعول له است ، و تقديرش چنين است : « فعل اللَّه ذلك بهم فضلا منهم و تفضّلا منه » و نيز جايز است كه منصوب باشد .
بفعل مقدّرى و تقديرش اينطور باشد : « و اعطاهم فضلا » و جايز است نيز فضلا مصدر مؤكّد ما قبلش باشد ، زيرا آنچه كه قبلا آمده است تفضّل الهى است ، مانند گفتار امرء القيس شاعر عرب كه ميگويد : « و رضت فذلّت صعبة اىّ اذلال » « 1 » در صورتى كه شعر را بمعنى « اذللته اىّ اذلال » بگيريم ، در اين صورت اى اذلال مصدر مؤكّد است براى رضت و با بودن رضت از جملهء اذللت بينياز شدهايم .
معنى آيات :
سپس خداوند بدنبال وعدههاى عذاب كه براى مشركين داده است وعدههاى رحمت را براى مؤمنين يادآورى كرده ميفرمايد :
( إِنَّ الْمُتَّقِينَ )
يعنى كسانى كه از نافرمانى خدا اجتناب ميكنند ، و نافرمانى خدا را زشت ميدانند ، و هميشه فرمان خداوند را بجا ميآورند .
( فِي مَقامٍ أَمِينٍ )
يعنى : در جايگاهى هستند كه در آنجا امنيت دارند و از حوادث تغيير و مرگ در امان هستند .
و قتاده گفته است در آنجا از شرّ شيطان و اندوهها در امان هستند .
هامش
( 1 ) شاهد بر سراى اذلال است كه مصدر مؤكّد است براى رضت كه به معنى اذللته آمده است ، ولى در ظاهر مصدر مؤكّد كه ذلّت باشد ، بنا بر اين نميتواند شاهد مثال مورد ما باشد .