به معنى اجابت قرار داده است تا تجانس در لفظ رعايت شود .
إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي
( همانا آنان كه تكبر مىكنند از عبادت من ) و از دعاى من
سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ
( به زودى داخل دوزخ شوند سرافكندگان ) يعنى خوار و ذليل باشند .
در اين آيه دلالت بر عظمت قدر دعا در نزد خداوند و فضيلت انقطاع بسوى خداوند شده است
حديث :
« معاوية بن عمار » گويد به حضرت صادق ( ع ) عرض كردم : فدايت شوم چه مىفرمايى دربارهء دو مرد كه داخل مسجد مىشوند ، يكى نمازش زيادتر و ديگرى دعايش زيادتر است ، كدام يك از آن دو افضل هستند ؟ حضرت فرمود كار هر دو نيكوست ، گفتم فهميدم ولى مىپرسم كدام يك افضل هستند ؟ فرمود :
آنكه نيايش و دعايش بيشتر است ! آيا نشنيدهاى قول خداوند را كه مىگويد :
( ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ . . . )
و فرمود : دعا عبادت بزرگ است .
« زراره » از حضرت باقر ( ع ) روايت كرده كه فرمود دربارهء اين آيه كه :
بهترين عبادت عبارت از دعا مىباشد .
« حنان بن سدير » از پدرش روايت كرده كه به « امام باقر » ( ع ) گفتم كدام يك از عبادتها بهتر است ؟ فرمود : هيچ چيزى نزد خداوند بهتر از اين نيست كه سؤال شود و طلب گردد از آن چه پيش اوست و كسى دشمنتر به خدا نيست از كسى كه از عبادت خداوند تكبر كرده و از آن چه نزد خداست سؤال نكند .