وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ
( و او بر هر چيزى وكيل است ) يعنى نگهدارندهء با تدبير هر چيز است
لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
( براى او كليدهاى آسمانها و زمين است ) ( مقاليد ) جمع ( مقليد ) و ( مقلاد ) است و منظور از آسمانها و زمين روزى و رحمت است ، كه روزى و رحمت از آن خداوند مىباشد و اين سخن « ابن عباس و قتاده » است ، و « ضحاك » گفته : خزينههاى آسمانها و زمين به دست خداوند است ، مى - گشايد روزى را به آن كه بخواهد و مىبندد از آن كه بخواهد .
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
( آنان كه كافر شدند به آيات خداوند ، پس ايشان هستند زيانكاران ) زيرا با از دست دادن بهشت و نعمتهاى آن و با چشيدن آتش و زبانههاى آن زيان مىكنند .
سپس خداوند مردم را دانا مىكند كه معبودى به غير از ( اللَّه ) نيست و مىگويد :
قُلْ
( بگو ) اى محمد به اين كافران
أَ فَغَيْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّي أَعْبُدُ
( به غير از اللَّه دستور مىدهيد عبادت كنم ) يعنى امر مىكنيد كه غير از خداوند را عبادت كنم
أَيُّهَا الْجاهِلُونَ
( اى نادانان ) در آن چه كه امر مىكنيد ، زيرا شما امر مىكنيد عبادت كنم كسى را كه نمىبيند و نمىشنود و سودى نمىدهد و ضررى نمىبخشد . سپس به پيغمبر ( ص ) خود مىگويد :
وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ
( و بتحقيق وحى گرديده شد بسوى تو ) اى محمد ( ص )
وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ
( و آنان كه پيش از تو بودند ) از پيامبران و رسولان
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
( اگر شرك ورزى همانا تباه شود عمل تو و همانا خواهى بود از زيانكاران ) « ابن عباس » گويد : اين خطاب تأديبى نسبت به پيغمبر ( ص ) بوده و تهديدى نسبت به ديگر مردم مىباشد ، زيرا خداوند پيمبر خود را از شرك