قرائت :
مفازه - اهل كوفه غير از « حفص » ، ( بمفازاتهم ) خواندهاند و ديگران ( بمفازتهم ) گفتهاند ، دليل آنان كه ( مفازه ) را جمع خواندهاند اين است كه مصدر چون اقسام و اجناسش مختلف شود مىتوان به صورت جمع استعمال كرد ، از اين جهت مىگوئيم ( مكانتكم و مكاناتكم ) ، و دليل آنها كه مفرد خواندهاند اين كه ( مفازه ) چون ( فوز ) بوده و ناچار چون مصدر است بايد مفرد و به صورت ( مفازه ) خوانده شود .
تفسير :
چون خداوند سبحان از حال كافران خبر داد بدنبال آن ، حال پرهيز كاران نكوكار را بيان كرده و فرمود :
وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا
( و نجات مىدهد خداوند كسانى را كه پرهيز كردند ) از معاصى به خاطر ترس از عقاب خداوند
بِمَفازَتِهِمْ
( به رستگاريشان ) يعنى به نجات يافتنشان از آتش ، اصل كلمه ( مفازه ) به معنى نجات يافتن است ، لذا از باب تفأل به خير ( مفازه ) را ( نجات ) گويند ، چنان كه از باب تفأل به خير مار گزيده را سليم گويند و يا به كار بردن ( سليم ) او را به سلامت فال مىزنند .
لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ
( نمىرسد بدى به ايشان ) يعنى به ايشان مكروه و شدت اصابت نمىكند
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
( و نه ايشان غمگين شوند ) از آن چه از خوشىها و لذات از دست آنان رفته باشد .
چون خداوند مسئلهء وعد و وعيد را خاطرنشان ساخت بيان مىكند كه او بر همه چيز توانا مىباشد
اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ
( خداوند آفرينندهء هر چيز است ) يعنى بوجود آورنده و پديد آرندهء هر چيز است