قرائت :
تفسير :
چون خداوند سبحان از حال كافران خبر داد بدنبال آن ، حال پرهيز كاران نكوكار را بيان كرده و فرمود : وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا ( و نجات مىدهد خداوند كسانى را كه پرهيز كردند ) از معاصى به خاطر ترس از عقاب خداوند بِمَفازَتِهِمْ ( به رستگاريشان ) يعنى به نجات يافتنشان از آتش ، اصل كلمه ( مفازه ) به معنى نجات يافتن است ، لذا از باب تفأل به خير ( مفازه ) را ( نجات ) گويند ، چنان كه از باب تفأل به خير مار گزيده را سليم گويند و يا به كار بردن ( سليم ) او را به سلامت فال مىزنند . لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ ( نمىرسد بدى به ايشان ) يعنى به ايشان مكروه و شدت اصابت نمىكند وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( و نه ايشان غمگين شوند ) از آن چه از خوشىها و لذات از دست آنان رفته باشد . چون خداوند مسئلهء وعد و وعيد را خاطرنشان ساخت بيان مىكند كه او بر همه چيز توانا مىباشد اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ ( خداوند آفرينندهء هر چيز است ) يعنى بوجود آورنده و پديد آرندهء هر چيز است