اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصاً لَهُ
دينى ( خداوند را پرستش مىكنم خالص كنندهام دينم را براى او ) و طاعتم را .
فَاعْبُدُوا
( پس پرستش كنيد ) اى گروه كافران .
ما شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ
( آن چه غير از او را مىخواهيد ) از بتها ، و اين سخن بر اساس تهديد ايشان مىباشد .
قُلْ
( بگو ) بر ايشان .
إِنَّ الْخاسِرِينَ
( همانا زيانكاران ) در حقيقت .
الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ أَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ
( آنانند كه زيان كردند بر خودشان و كسانشان روز قيامت ) پس بر خود سودى نكنند و در آتش كسانى را با خود نيابند چنان كه در دنيا با خود اهلى داشتند ، پس سود خود و كسانشان را از دست مىدهند . و اين قول « مجاهد » و « ابن زيد » است .
« حسن » گويد : به خود زيان رساندند به اين كه خود را در دوزخ افكندند و از اهل زيان بردند كه آنها را از دست دادند كه در بهشت براى ايشان آماده شده بود . « ابن عباس » گويد : خداوند در بهشت براى هر - انسانى منزل و اهلى قرار داده است هر كه خدا را اطاعت كند به آن مىرسد و هر كه خدا را عصيان كند بسوى آتش رفته و منزل و اهلش به ديگرى داده مى - شود و اين است قول خداوند كه گويد : ( ايشانند وارثان ) .
أَلا ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ
( آگاه باش كه اين است زيان بردن آشكار ) كه پوشيده نمىماند .
لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ
( بر ايشان است از بالايشان سايبانهايى از آتش ) يعنى پرده و روپوشهايى از آتش و دود آن كه از آن به خداوند پناه مىبريم .
وَ مِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ
( و از پائينشان پردههايى ) يعنى فرشها و بسترهايى از آتش . و اين كه پائين آنها سايبان گفته مىشود بدين جهت است كه