سرانجام صبر را دانسته ، شكيبايى كنند .
گويند : ايوب پس از بهبودى هفت روز مردم را طعام داد تا خدا را حمد و شكر كنند .
وَ خُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً
( و بگير به دستت دستهاى ) يعنى كفى از ريشه يا ساقه گياه را ، و تفسير آيه چنين است كه حضرت ايوب نذر كرده بود كه اگر بهبود يابد همسر خود را صد تازيانه بزند و چون شفا يافت و نتوانست به نذر خود عمل كند به او گفته شد كه ساقههايى گرفته و با آنها بزند .
فَاضْرِبْ بِهِ
( با آنها بزن ) يعنى همه را جمع كرده و يك جا بزن ، چون چنين كردى از سوگند خود برائت پيدا مىكنى .
وَ لا تَحْنَثْ
( و خلاف سوگند نكن ) .
« ابن عباس » گويد : شيطان به صورت طبيبى بر همسر ايوب ظاهر شد و گفت من ايوب را شفا مىدهم به اين شرط كه پس از بهبودى بگويد تو مرا شفا دادى ، همسر ايوب قضيه را به وى ارائه كرد و او ناراحت شد و سوگند خورد كه پس از بهبودى او را صد تازيانه بزند .
و نيز گفته شده كه همسر ايوب براى كارى رفت و چون در بازگشت تاخير كرد ، وى ناراحت شده و سوگند خورد كه پس از بهبودى صد تازيانه به همسر خود بزند .
سپس خداوند از عظمت ايوب ياد كرده و مىفرمايد :
إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً
( همانا ما او را شكيبا يافتيم ) بر بلائى كه او را مبتلا كرديم .
نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ
( چه نيكو بندهايست ، همانا اوست بسيار بازگشت كننده ) « عياشى » به اسناد خود روايت كرده كه « عباد مكّى » گفت كه « سفيان ثورى » به من گفت : تو اين همه كه منزلت و عظمت به حضرت صادق عليه السلام