و نزد ايشان است زنان فرو هشته چشم ، همسالان . اين است آنچه نويد داده شديد به روز حساب . همانا اين است روزى ما ، نيست بر آن پايانى .
قرائت
عِبَادَنَا - تنها « ابن كثير » ( عبدنا ) به صورت افراد و ديگران ( عبادنا ) به صورت جمع قرائت كردهاند .
توجيه در قرائت اول اين است كه خداوند به خاطر تكريم و تشريف ، « ابراهيم » را به خود نسبت داده چنان كه گفته مىشود ( خانهء خدا ) در اين صورت ابراهيم بدل از ( عبدنا ) و نامهاى بعدى عطف به ابراهيم خواهد بود .
توجيه در قرائت دوم اين است كه : صفت بندگى خداوند به همهء افراد نامبرده شامل شده و هر يك عطف به ( عبادنا ) مىباشد .
بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ - در اين جمله ، احتمال دو امر مىرود :
اول - اين كه ( ذكرى ) بدل از ( خالصة ) باشد كه تقدير چنين شود :
( انا اخلصناهم بذكرى الدار ) دوم - اين كه ( خالصة ) مصدر بوده باشد و مقصود چنين شود ( بخالصة تذكر الدار ) الْيَسَعَ - برخى اين كلمه را به اين نحو ( الليسع ) خواندهاند ، كه در اين صورت اسم بوده و به صورت صفت آورده شده است مانند ( الحارث و العباس ) .
ولى آن كه به صورت ( اليسع ) خوانده ، توجيه كرده كه الف و لام زايد است كه گاهى بر سر كلمات داخل شوند چون ( حكى ابو الحسن الخمسة عشر درهما ) هذا ما توعدون - آن كه اين فعل را به تاء خطاب قرائت كرده گويد كه مقصود چنين است : ( بگو اى محمد بپرهيزكاران كه اين است آن چه كه نويد داده شديد ) .
ولى قرائت آن كه بياء غياب قرائت كرده چنين توجيه مىشود : ( اين است آن چه پرهيزكاران نويد داده شده بودند ) .