67 - خذ من نفسك لنفسك ، و تزوّد من يومك لغدك ، و اغتنم غفو ( عفو ) الزّمان ، و انتهز فرصة الإمكان 5046 .
68 - خادع نفسك عن العبادة ، و ارفق بها ( و لا تقهرها ) ، و خذ عفوها ، و نشاطها ، إلّا ما كان مكتوبا من الفريضة ، فإنهّ لا بدّ من أدائها 5064 .
69 - خذوا من أجسادكم تجودوا بها على أنفسكم و اسعوا في فكاك رقابكم قبل أن تغلق رهائنها 5065 . 67 - ( عملهاى خير را ) از نفس خود براى نفس خود ( و از براى آخرت خويش ) فرا گير ، و از امروز خود براى فردايت توشه برگير ، و خواب و يا چرت و پينكى زمان را ( كه گويا روزگار خوابيده و چرت مى زند و از تو غافل شده و گرنه تو را مى ربود و حيات و سلامت و موفقيت را از تو مى گرفت ) و يا در گذشتن و عفو زمان را ( كه فعلا تو را بخشيده و بر تو تنگ نگرفته ) غنيمت دان ، و فرصت كار خير را از دست مده و از آن استفاده كن .
68 - نفس خويش را نسبت بنوافل و عبادت فريب ده ( يعنى كارى كن كه بعبادت مايل گردد ) و با آن نرمى كن و آن را مجبور مساز و زيادتى و يا گذشت و نشاط آن را فرا گير و منتظر باش ( در هنگام كسالت و خستگى آن را بعبادت مشغول مساز ) مگر آنچه را كه از واجب نوشته شده كه از گذاردن آن چارهاى نيست ( مانند نماز حتى در وقت كسالت بايد آنها را انجام داد ) .
69 - از بدنهاى خود گرفته ، به آنها بر نفس هاى خود بخشش نمائيد ، ( يعنى پيكرها را با رياضت اطاعت و عبادت لاغر سازيد و بدين وسيله روح را تقويت و نيرومند كنيد ) و در آزاد كردن گردنهاى خود بشتابيد قبل از آنكه گروهاى آنها مستحق شود ( يعنى پيش از آنكه گروها را كسى ببرد كه گردنها در نزد او گرو است ، مراد اين است كه خداوند از ما عمل خواسته ، اگر عمل كرديم آنچه ما گرو گذاشتيم خود مالك شويم ، و گرنه خدا مالك آن شود اگر بخواهد عذاب كند مىتواند و حجت
هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — صفحة 1444
مساهمون: عبد الواحد الآمدى التميمي
ص١٤٤٤