83 - من ذكر الموت رضي من الدّنيا باليسير 8843 .
84 - من وكّل به الموت اجتاحه و أفناه 9156 .
85 - ما ينجو من الموت من طلبه 9510 .
86 - ما أنزل الموت منزله من عدّ غدا من أجله 9630 .
87 - ما أنفع الموت لمن أشعر الإيمان و التّقوى قلبه 9638 .
88 - موتات الدّنيا أهون من موتات الآخرة 9794 .
89 - نحن أعوان المنون ، و أنفسنا نصب الحتوف ، فمن أين نرجو البقاء ، و هذا اللّيل و النّهار لم يرفعا من شيء شرفا إلّا أسرعا الكرّة في هدم ما 83 - هر كه به ياد مرگ باشد ، از دنيا به اندك خوشنود مى گردد .
84 - هر كه مرگ به او گماشته شود ، او را از بيخ بركنده ، و فانى سازد او را .
85 - از مرگ رستگارى نيابد ، هر كه آن را بخواهد ( يعنى دنيا محل بقاء نيست خواهى نخواهى مرگ خواهد آمد ) .
86 - مرگ را در جايگاه خود فرود نياورده ، كسى كه فردا را از اجل خود به حساب آرد ( يعنى بايد انسان هر آن و هر لحظه منتظر آن باشد ) .
87 - چه سودمند است مرگ ، براى كسى كه ايمان و تقوا را شعار دل خود قرار دهد .
88 - مردن هاى دنيا ( و مشقت و سختى هاى آن بر من ) از ( عقوبت ها و ) مرگ هاى آخرت آسان تر است ( حضرت اين فراز را در وقتى فرمودند كه مردم با او بعد از قتل عثمان بيعت نمودند ، و چنان با آن بزرگوار رفتار كردند كه ناچار شد به مبارزه ، سپس اين جمله را فرمودند . نهج البلاغه خطبه 53 ) 89 - ( اين فرازها تتمه كلامى است « چنان كه در كلمات قصار 182 نهج البلاغه است » در پند و اندرز كه آن حضرت فرموده : پس ) ما ياران و ياوران مرگيم ، و نفس هاى ما نشانه مرگ ها ، پس از كجا ما اميد بقاء داشته ، و اين شب و روز
هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — صفحة 1379
مساهمون: عبد الواحد الآمدى التميمي
ص١٣٧٩