بنابراين كسى كه به امامت امام حسين بن على عليهما السلام و ديگر ائمّهء معصومين اعتراف مىنمايد بايد از سخنان و كلمات ايشان نيز پيروى كند و هرگز نبايد وانمود كند كه چيزى از آنها نمىداند و يا اينكه آنها را براساس هواها و غرضهايش تفسير نمايد . دراين زمينه روايتى از امام صادق عليه السلام آمده است كه او از يكى از پيراونش - شايد فضيل بن يسار - چنين پرسيد :
« كَيْفَ تَسْلِيْمُكَ لَنا يا فُضَيل ؟ فأَجابَ : يابن رسول اللَّه ، لَوْ أَخَذْتَ تُفاحَةً وَقَسَّمْتَها قِسْمَين وَقُلْتَ هَذا الْقِسْمُ حَلَالٌ وَهذا حَرَامٌ ، فَأَنا لَا أَقُولُ لِمَاذا ؛ بَلْ أَقُولُ : سَلَّمْتُ » .
« اى فضيل ، چگونه از ما فرمانبردارى مىنمايى ؟ پاسخ داد : اى فرزند رسول خدا ! اگر سيبى را به دو نيم قسمت كنيد و بگوييد كه اين قسمت حلال و ديگرى حرام است ، من هرگز نمىگويم چرا ؛ بلكه خواهم گفت : من فرمانبردارم . »
و پيش از او ، سلمان محمّدى كه دربارهء او چنين نقل مىنمايند كه به دنبال اميرالمؤمنين عليه السلام راه مىرفت و گام در قدمگاه امام على عليه السلام مىنهاد . زيرا او مىخواست با اين روش نيز پيروى كردن و فرمانبردارى خويش را از امام نشان دهد .
افقهاى ولايت
پس از پشت سرنهادن اشتباه مرجئه و سطحى نگرى سلفيها نسبت به اهلبيت عليهم السلام و پس از توجّه به ژرفاى قضيه ، سخنى كه به نظرم بسيار مهم مىباشد برايتان بازگو مىنمايم و آن اينكه انسان هنگاميكه