جز تو ندارم . »
در حقيقت اگر آنچه را كه ما و همه فعالان در راه خدا ، براى تجديد يادبود ابا عبداللَّه انجام مىدهيم ، دريك كفهء ترازو قرار دهيم و اين سخن امام حسين را در كفّه ديگر ، بدون ترديد سخن امام حسين عليه السلام بر اعمال ما برترى مىيابد . زيرا او هر آنچه را كه داشت از شيرخواره 6 ماههاش تا خانوادهاش - كه در دريايى از دشمنان خونخوار قرار گرفته بودند - را در راه خدا تقديم نمود . ولى با اين همه فرمود :
« صَبْراً عَلى قَضائِكَ يا رَبِّ ، لَاإِلهَ سِواكَ يا غياثَ الْمُسْتَغِيثِين
، ما لِي ربٌّ سِواك ولَا مَعْبُودٌ غَيْرَك . . . »
« صبر بر تقديراتت پروردگارا ! اى كه هيچ معبود به حقّى جز تو نيست ، اى فريادرس فريادخواهان ، هيچ صاحب اختيار و معبودى جز تو ندارم . »
بدينسان آنچه كه ياد امام حسين عليه السلام ، را جاودان ساخته ، همان خالصانه عمل نمودن ابا عبداللَّه براى خداوند متعال بوده است و هر آنچه كه براى خداست ، جاودان خواهد ماند . پس اگر ما بخواهيم آفريدگار توانا ، امام حسين عليه السلام ، جدّ بزرگوارش ( رسول اكرم صلى الله عليه و آله ) ، مادر ، پدر و برادرش و ائمّهء اطهار عليهم السلام از فرزندانش را از خويشتن خشنود سازيم ، بايد خالصانه براى خدا عمل نماييم و براى جاودان ساختن و تجديد يادبود امام حسين عليه السلام هرچه در توان داريم به كار بنديم .
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 168
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٦٨