هنگاميكه هريك از ما به دنبال خطيبى براى آموختن آموزههاى دينش جستجو مىنمايد ، ناگزير بايد كسى را بيابد كه احساس مسؤوليّت مىكند ، نه فردى باشد كه زندگى نابسامان او را توجيه نمايد و او را به خواب فروبرد . چرا كه دين تنها آرزو نيست بلكه ، دين بايد همراه با عمل ، تلاش ، تقوى و برخاسته از دل باشد . بنابراين مردم بايد پيرامون سخنرانانى گرد آيند كه با سخنان و رفتارشان از ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام سخن بگويند . زيرا سخنرانى كه بر منبر حسينى با نام امام حسين عليه السلام سخنرانى مىكند بايد همچون او باشد .
2 - پيروى از رهبرى ربّانى
دوّمين انديشهاى كه بايد با آن به پيشواز ماه محرّم برويم همان انديشه رهبرى ربّانى است . زيرا هنگاميكه امام حسين عليه السلام ، پرچم رهبرى را بر دوش گرفت ، چنين فرمود :
« إِنّا أَهْلُ بَيْتِ النُّبُوَّةِ ، وَمَعْدِنُ الرِّسالَةِ . . » « 1 »
. « ما خاندان نبوّت و معدن رسالتيم . . . »
بنابراين راه و خط درست در رهبرى ربّانى الهى تجسّم مىيابد كه با خصلت اساسى نبوّت و رسالت توصيف مىگردد ، يعنى حقايق الهى را به سوى مردم حمل مىنمايد ؛ به ديگر سخن اينكه رهبر شرعى همان كسى است كه در درون خويش حقايق توحيد را براى رساندن به ديگران ، حمل مىنمايد و اين همان معناى راستين رهبرى
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 44 ، ص 325 .