بگيريم ، همان راه آشكار و روش سالم است . چرا كه امام حسين عليه السلام راه و روش ويژهاى را انتخاب نمود . پس اگر در حالى كشته مىشد كه به پردههاى كعبه آويخته بود ، هرگز نهضتش چنين عظمتى نمىيافت .
امّا او در آغاز ، اعلام برائت از مشركين نمود و امّت اسلامى را آگاه ساخت ، سپس به سوى كربلا رهسپار گشت . درست است كه او در سرزمينى به دور از ميهنش به شهادت رسيد ولى سرزمين عراق آباد از شهرها و روستاها بود و او با شهادتش آن را از خون پاكش رنگين ساخت و پرچم نهضتش بر خلاف شكست ظاهرى ، پيروز و برافراشته گشت . به همين خاطر پس از اندك زمانى ، كوفه به مركز انقلابهاى پياپى در طول تاريخ خود مبدّل شد . چنان كه در سال 65 ه . ق جنبش توّابين و پس از آن جنبش مختار شكوفا گشت . و اگر در تاريخ از جنبشهاى بزرگ ديگرى شنيدهايد ، همگى از كوفه نشأت گرفتهاند و آن ، به بركت خون ابا عبداللَّه الحسين مىباشد .
پس از شهادت امام حسين عليه السلام در كربلا ، اهلبيت پاكش كه اسير گشته بودند ، رسالت او را به سوى كوفه و پس از آن به سوى شام و سپس مدينه حمل نمودند ؛ و اين گونه بود كه پرچم نهضتش در افقها تا واژگونى طاغوتيان مىگشت .
ما بايد به دنبال راهبردى درست و راهى آشكار جستجو نماييم تا از گذر مسؤوليت پذيرى ، پيروى از رهبرى ربّانى و تعيين راهبردى صحيح به سوى هدفهاى مورد نظر دست يابيم . بدينسان امّت بر دشمنان خويش پيروز مىگردد ، بر مشكلاتش غلبه مىنمايد و با يارى خداوند متعال به تحقّق هدفهايش نائل مىگردد . و اين همان آموزههاى
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 144
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٤٤