امام حسين عليه السلام ، آغاز راه به شمار آوردند .
امروزه ما يادبود ابا عبداللَّه را زنده مىداريم و به پيشواز ماه محرّم با هر آنچه از نسيمهاى الهى ، فرصتهاى هدايت ، احساسات جوشان ، چشمان اشكبار و مجالس عزادارى به همراه دارد ، مىرويم . برماست كه اين ماه را با سخنان مسؤوليت سازى كه بر مردم مسؤوليتهاى شرعى ايشان را تبيين مىنمايد ، استقبال كنيم . چرا كه قرآن كريم مىفرمايد :
. . . إِنَّ اللَّهَ لَايُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ . . . « 1 » .
« ( امّا ) خداوند سرنوشت هيچ قوم ( و ملّتى ) را تغيير نمىدهد مگر آنكه آنان آنچه را در خودشان است تغيير دهند . . . »
همچنين مىفرمايد :
وَأَن لَّيْسَ لِلْانسَانِ إِلَّا مَا سَعَى * وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى « 2 » .
« و اينكه براى انسان بهرهاى جز سعى و كوشش او نيست * و اينكه تلاش او به زودى ديده مىشود . »
بنابراين همه در آن روز وحشتناك براى پاسخگويى به پروردگارشان مىايستند و هيچ تفاوتى ميان بزرگ و كوچك ، دانا و نادان ، ثروتمند و فقير وجود ندارد . زيرا همگى مسؤوليّتهاى خويش را با خود حمل مىنمايند . پس تو مسؤولى ، و من مسؤولم و همهء ما مسؤول هستيم .
هامش
( 1 ) - سورهء رعد ، آيهء 11 .
( 2 ) - سورهء نجم ، آيات 39 و 40 .