« قَدْ شاءَ اللَّهُ أَنْ يَراهُنَّ سَبايا » « 1 »
. « خدا خواسته آنان را اسير ببيند . »
علّت اين مهلت خواهى كه به آن اشاره شد ، اشتياق در تجديد پيمان با كتاب خداوند تبارك و تعالى بود . زيرا امام حسين عليه السلام قرآن ناطق بود . از اين رو در حركت و راه او قرآنى را مىبينيم كه با راستى حديث و درستى امانت ، فداكارى و جانفشانى در ذات الهى سخن مىگفت . پس واقعهء كربلا تجسّمى راستين از آموزههاى قرآن و وحى نازل شده ، بود .
ما مسلمانان نيز هرچه پيوند خود را با قرآن و آموزههايش محكمتر نماييم ، هرچه بيشتر به امام حسين عليه السلام نزديك خواهيم شد . عكس اين امر نيز درست مىباشد . زيرا هر دو سوى اين ارتباط ، ارادهء الهى را كه در ضرورت نجات نفس انسان از وسوسهها و انحرافات است ، نمايان خواهد ساخت .
پروردگار متعال مىفرمايد :
قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ . . . « 2 » ؛ « بگو : اگر خدا را دوست مىداريد . » يعنى اگر ادّعاى عشق به اللَّه ، رسول و اولياء اللَّه را داريد : فَاتَّبِعُونِي « پس از من پيروى كنيد . » براين اساس كه اين عشق ناگزير از اطاعت براى نزديكى به او باشد ، و نه عشقى پوچ . پس پيروى با معانى و مصاديق مختلف آن و با آنچه از فداكارى ، دلاورى
هامش
( 1 ) - حياة الإمام الحسين بن عليّ عليهما السلام ، باقر شريف القرشي ، ج 2 ، ص 297 .
( 2 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 31 .