156
[ و فرمود : ] آنان را طاعت داريد كه در ناشناختنشان عذرى نداريد .
157
[ و فرمود : ] شما را نماياندند اگر مىديديد ، و راه نمودند اگر مىيافتيد ، و شنواندند اگر مىشنيديد .
158
[ و فرمود : ] برادرت را با نيكويى به دو سرزنش كن ، و گزند وى را به بخشش به دو به وى بازگردان .
159
[ و فرمود : ] آن كه خود را در جاهايى كه موجب بدگمانى است نهاد ، آن را كه گمان بد به دو برد سرزنش مكناد .
160
[ و فرمود : ] هر كه بر ملك دست يافت تنها خود را ديد و از ديگران رو بتافت .
161
[ و فرمود : ] هر كه خود رأى گرديد به هلاكت رسيد ، و هر كه با مردمان رأى بر انداخت خود را در خرد آنان شريك ساخت .
162
[ و فرمود : ] آن كه راز خود را نهان داشت ، اختيار را به دست خويش گذاشت .
163
[ و فرمود : ] تنگدستى بزرگتر مرگ است .
164
[ و فرمود : ] آن كه حق كسى را گزارد كه حقش را به جا نيارد ، به بندگى او اعتراف دارد .
165
[ و فرمود : ] آفريده را فرمان بردن نشايد آنجا كه نافرمانى آفريننده لازم آيد .
166
[ و فرمود : ] مرد را سرزنش نكنند كه چرا حق خود را دير درخواست نمود ، بلكه او را عيب كنند كه دست بدانچه از آن او نيست گشود .
167
[ و فرمود : ] خود پسنديدن مانع به زيادت رسيدن است .
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 391
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٩١