و بر تو واجب است به خاطر داشتن آنچه بر - واليان - پيش از تو رفته است ، از حكومت عدلى كه كردهاند ، و سنت نيكويى كه نهادهاند ، يا اثرى كه از پيامبر ما ( ص ) بجاست يا واجبى كه در كتاب خداست . پس اقتدا كنى بدانچه ديدى ما بدان رفتار كرديم ، و بكوشى در پيروى آنچه در اين عهدنامه بر عهده تو نهاديم . و من در آن حجت خود را بر تو استوار داشتم ، تا چون نفس تو خواهد در پى هواى خود رود ، تو را بهانهاى نبود . و من از خدا مىخواهم با رحمتى فرا گير كه او راست ، و قدرت بزرگ او بر انجام هرگونه درخواست ، كه من و تو را توفيق دهد در آنچه خشنودى او در آن بود . از داشتن عذرى آشكار در پيشگاه او و آفريدگانش ، و گذاردن نام نيكو ميان بندگانش و آثار نيك در شهرها و تمامى نعمت و فراوانى كرامت . و اين كه كار من و تو را به سعادت به پايان رساند ، و شهادت نصيبمان گرداند . كه ما آن را خواهانيم و درود بر فرستادهء خدا و خاندان پاك و پاكيزهاش و سلام فراوان ، و السّلام .
« 54 »
و از نامهء آن حضرت است به طلحه و زبير ابو جعفر اسكافى
آن را در كتاب مقامات در مناقب امير المؤمنين عليه السلام آورده است . اما بعد ، دانستيد ، هر چند پوشيده داشتيد ، كه من پى مردم نرفتم تا آنان روى به من نهادند ، و من با آنان بيعت نكردم تا آنان دست به بيعت من گشادند ، و شما دو تن از آنان بوديد كه مرا خواستند و با من بيعت كردند ، و مردم با من بيعت كردند نه براى آنكه دست قدرت من گشاده بود ، يا مالى آماده . پس اگر شما از روى رضا با من بيعت كرديد تا زود است باز آييد و به