روز كه به تو عرضه دارند و يارانت در انجام تقاضاى آنان گرانى كنند و عذرى آرند . و كار هر روز را در همان روز بران ، كه هر روز را كارى است مخصوص بدان ، و براى آنچه ميان تو و خداست نيكوترين اوقات و بهترين ساعات را بگذار هرچند همه كارها در همه وقت براى خداست ، اگر نيت درست باشد و رعيت را از آن آسايش بود . و بايد گزارد واجباتى كه خاص خداست - و در پى اداى آنى - از آن جمله بود كه دينت را براى آن خالص مىگردانى . پس در بخشى از شب و روز تن خود را خاص - پرستش - خدا گردان و آنچه را به خدا نزديكت كند به درستى به انجام رسان ، بى هيچ كاهش و نقصان ، هر چند - تو را دشوار آيد و تنت بفرسايد - . و چون با مردمان نمازگزارى چنان گزار كه نه آنان را برمانى و نه نماز را ضايع گردانى ، چه ميان مردم كسى بود كه بيمار است يا حاجتى دارد و گرفتارست . من از رسول خدا ( ص ) آن گاه كه مرا به يمن فرستاد پرسيدم با مردم چگونه نماز گزارم ؟ فرمود : « در حد توانايى ناتوانان آنان بگزار و بر مؤمنان رحمت آر . » و پس از اين همه ، فراوان خود را از رعيت خويش پنهان مكن كه پنهان شدن واليان از رعيت نمونهاى است از تنگخوئى و كم اطلاعى در كارها ، و نهان شدن از رعيت ، واليان را از دانستن آنچه بر آنان پوشيده است باز دارد ، پس كار بزرگ نزد آنان خرد به شمار آيد ، و كار خرد بزرگ نمايد ، زيبا زشت شود و زشت زيبا ، و باطل به لباس حق در آيد . و همانا والى انسانى است كه آنچه را مردم از او پوشيده دارند نداند ، و حق را نشانهاى نبود ، تا بدان راست از دروغ شناخته شود ، و تو به هر حال يكى از دو كس خواهى بود : يا مردى كه نفس او در اجراى حق سخاوتمند است ، پس چرا خود را بپوشانى و حق واجبى را كه بر عهدهء توست نرسانى ؟ يا كار نيكى را نكنى كه كردن آن توانى ؟ يا به
نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 337
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣٣٧