تا اينكه على بن ابى طالب عليه السلام ده درهم براى ده مرتبه نجوى كردن با آن حضرت صدقه داد . و بعد از اينكه اين آيه شريفه سبب ننگ و عار و رسوائى آنان شد نسخ گرديد ، و دليل بر رسوائى آنان آيهء شريفه بعد از اين آيه است كه خداوند ميفرمايد :
أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ تابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ
( يعنى آيا ترسيديد كه مقدم داريد پيش از نجواى خودتان صدقات را پس چون نكرديد و بخشيد خداوند شما را پس برپا داريد نماز را و بدهيد زكات را و اطاعت نمائيد خدا و رسول او را و خدا آگاهست به آنچه ميكنيد ) .
پس در روز قيامت هنگامى كه در مقام عدل الهى ، و در مقابل رسول او حاضر شوى و به تو بگويند : چگونه جايز بود براى تو كه از مردمانى كه داراى چنين حالات و صفاتى بودهاند ، تقليد و پيروى نمائى ؟ چه حجت و عذرى در آن روز براى تو خواهد بود ؟ و جواب اين پرسش را چه خواهى داد ؟ پس آن شخص فقيه عالم مبهوت شده و در حيرت عظيمى فرو رفت .
پس از آن به او گفتم : آيا ندانى كه بخارى و مسلم در صحيح خود مسندا از جابر بن سمره و غير او روايت نمودهاند كه : رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم در چند حديث فرموده است كه هميشه اين دين عزيز خواهد بود مادامى كه دوازده نفر خليفه بر آنان ولايت نمايند كه همه آنان از قريشاند ، و در بعض احاديث ديگر كه در صحيحين است فرمود : هميشه امر مردم ماضى و گذرا است مادامى كه دوازده خليفه بر آنان ولايت نمايند كه همهء آنان از قريشند ، و امثال اين الفاظ كه در تمام آنها اين عدد دوازدهگانه مذكور است .
و آيا در اسلام غير از اماميهء اثنا عشريه كسى را سراغ دارى كه به اين عدد معين معتقد باشند ؟ پس اگر اين روايات صحيح است چنانچه خود به آن اعتراف نمودى ، هر آينه دليل بر حقانيت اماميه و شاهد صدق آنچه از سلف خود نقل نمودهاند خواهد بود ، و اگر دروغ است چرا در صحاح خود نقل نمودهاند ؟