عده را جناح غلام حارث بن اميّه برعهده داشت .
اين عده به تعقيب على عليه السلام و همراهان وى پرداختند و همين كه به آنان نزديك شدند ، على عليه السلام متوجّه آنان شد . جناح با شمشير به آنحضرت حمله كرد امّا على عليه السلام شتاب كرد و شمشير را از دست او گرفت و با ضربهاى كار او را ساخت و وى را كشت . همراهان جُناح با ديدن شجاعت و نيرومندى على عليه السلام تسليم شدند و آنحضرت آنان را رها كرد و با همراهان خويش به حركت خود به سوى مدينه ادامه داد .
جنگ بدر
قريش نيرو و قواى خويش را براى جنگ با پيامبرى كه در مدينه جامعهاى اسلامى بنيان نهاده بود و ستمگران را تهديد مىكرد ، گرد آورد و هزار مرد جنگى و مسلّح را به مدينه روانه كرد . اين درحالى بود كه سپاه پيامبر صلى الله عليه و آله چندان از قدرت نظامى چشمگير و قابل اعتنايى برخوردار نبود . هر دو سپاه در منطقهاى به نام « بدر » رو در روى يكديگر ايستادند .
در سيزدهمين روز از ماه مبارك رمضان سال نخست هجرى ، نبرد ميان دو سپاه با جنگ تن به تن آغاز شد . درميان سپاه قريش سه تن از دليرمردان آنان به نامهاى شيبة بن ربيعه و عتبة بن ربيعه و وليد بن ربيعه براى نبرد تن به تن بيرون آمده خواستار جنگ با همتايان خود از قريش شدند . رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز عبيدة بن حارث و حمزة بن عبدالمطّلب و على عليه السلام را به رويارويى ايشان فرستاد . على عليه السلام به نبرد پرداخت تا آنكه وليد و شيبه را از پاى درآورد و در كشتن فرد ديگر نيز همكارى كرد . بدين ترتيب ، قريش دلاورترين مردان خود را از دست داد . پس از مبارزهء ديگرى همچنين على عليه السلام ، حنظلة بن ابى سفيان و عاص بن سعيد بن عاص و عدّهاى ديگر از دليرمردان مكّه را به خاك و خون نشاند
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 93
مساهمون: شريعت
ص٩٣