متوكّل ستمكار و فرو مايه كه دشمنى عليه اهل بيت رسالت را سر لوحهء كار خويش قرار داد و مزار ابى عبد اللَّه الحسين عليه السلام را ويران كرد تا دوران مستعين كه به خاطر كينه ورزيدن به خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله آن حضرت را نزد يكى از سر سخت ترين مردانش زندانى كرد . ( اين مرد اوتاش نام داشت كه بعداً پس از ديدن پارهاى از كرامتهاى امام ، به امامت آن حضرت ايمان آورد ) . همين خليفه ، در دوران خويش نزديك بود امام را بكشد امّا خداوند او را فرصت نداد و وى از خلافت بر كنار شد .
همچنين معتز در روزگار خويش مىكوشيد امام را دربند كند ليكن آن حضرت به درگاه خداوند تضرّع كرد تا انكه معتز نيز از دنيا رفت .
حتّى در روزگار مهتدى امام از آزار وى در امان نبود ، او مىكوشيد امام را در تنگنا قرار دهد تا آنجا كه زندانىاش كرد و قصد كشتنش را نمود . ليكن امام به يكى از اصحابش به نام ابو هاشم اطلاع داد كه :
« ابو هاشم ! اين ستمگر ، قصد كرده مرا امشب بكشد ، امّا خداوند عمر او را كوتاه گرداند . مرا فرزندى نيست و خداوند به زودى مرا فرزندى عطا خواهد فرمود » . « 1 »
بالاخره آنكه آن حضرت در دورهء معتمد همواره تحت آزار و اذيت قرار داشت تا آنكه به دست وى به زندان افتاد .
آرى امام عسكرى عليه السلام بيشتر مدّت رهبرى خويش را در دشوارى و سختى گذارند و اكنون زمان وفات آن حضرت رسيده است : آيا امام به مرگ طبيعى وفات يافت ؟ يا آنكه توسط زهر به شهادت رسيد ؟
زهر يكى از مشهورترين ابزارهاى ترور در نزد زمامداران آن عهد بوده و ترس
هامش
( 1 ) - حياة الامام العسكرى ، ص 254 ، به نقل از مهج الدعوات ، ص 274 .