او را دوست داشت و دلش را به نور معرفت درخشان و از علم و دانش آكنده ساخته بود و او را حجّت بالغهء خويش بر مخلوقاتش گردانيده بود .
آيا سوره « ص » را نخواندهايم كه چگونه خداوند مواهب خويش را به بندگان درستكردارش بيان مىكند ؟ او اين همه مواهب را فقط و فقط به خاطر عبادت و اخلاصى كه اينان دارند ، بديشان ارزانى مىبخشد ، مثلًا مىفرمايد :
اصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ . . . وَشَدَدْنَا مُلْكَهُ وَآتَيْنَاهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ . « 1 »
« بر آنچه مىگويند شكيبايى ورز و ياد آر بندهء ما داوود نيرومند را . او بسيار باز گردنده بود . و ما مُلكش را استوار كرديم و به دو حكمت و نيروى داورى داديم . »
سپس در ادامهء همين آيات مىفرمايد :
فَغَفَرْنَا لَهُ ذلِكَ وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ * يَا دَاوُدُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ « 2 » .
« پس براى او بخشيديم و همانا براى او در نزد ما منزلتى نزديك و عاقبتى نيكوست . اى داوود ما تو را در زمين خليفه قرار داديم پس بين مردم به حق داورى كن و از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از راه خدا گمراه مىسازد . كسانى كه از راه خدا گمراه مىشوند چون روز حساب را فراموش كردهاند ، عذابى سخت در انتظار آنان است . »
امام رضا عليه السلام اين گونه به پروردگارش توجه داشت و خداوند نيز . هر چه خود از كرامت و علم خواست ، به دو بخشيد .
هامش
( 1 ) - سورهء ص ، آيات 17 - 20 .
( 2 ) - سورهء ص ، آيات 25 و 26 .