اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّنى كُنْتُ أَسْئَلُكَ أَنْ تُفَرِّغنى . اللَّهُمَّ وَقَدْ فَعَلْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ . « 1 » (
خداوندا تو خود مىدانى كه من از تو وقت فراغت مىخواستم . . خداوندا به من ارزانى داشتى ، پس سپاس تو را ) اشاره به روزگارى است كه حضرت امام به اقامت اجبارى در منزل محكوم بود .
در بارهء نحوهء قرائت قرآن آن بزرگوار ، حفص روايت كرده است كه : كسى را بر خويش بيمناكتر از موسى بن جعفر عليهما السلام و اميداورتر از او به مردم نديدم به حزن قرآن مىخواند و چنان تلاوت مىكرد كه گويى انسانى را مخاطب قرار داده است . « 2 »
قرآن كريم والاترين ارزشها را به آنحضرت آموخته بود . يكى از برجستهترين اين ارزشها مراقبت از نفس و تلاش پيگير براى تزكيه و نجات آن از خشم پروردگار و اصلاح آن بود تا بدين وسيله آن را به جايگاهى براى محبّت و خشنودى خداوند تبديل كند . در عين حال او خير خواه مردم بود و خير خواهىاش چيزى جدا از عملكرد آنحضرت محسوب نمىشد ، بلكه او با احسان به مردم به خداوند تقرّب مىجُست . از فقراى اهل بيت جستجو مىكرد و براى آنها پول و . . . مىبرد و به دست آنان مىرسانيد بدون آنكه بدانند اين كمكها از سوى چه كسى انجام مىگيرد . « 3 »
ب - بخشش و كرم امام
با توكّل بر خدا و يقين به او ، پاداش نكو كاران در پيشگاهش فزونى مىگيرد .
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 2 ، ص 107 - 108 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ص 111 .
( 3 ) - همان مأخذ ، 108 .