لا يَنْقُصُ الْعُسْرُ بَسْطاً مِنْ أَكُفِّهِمُ * سِيَّانَ ذلِكَ إِنْ أَثِرُوا وَإِنْ عَدِمُوا « 1 »
* * *
يَسْتَدْفَعُ السُّوءَ وَالْبَلْوى بِحُبِّهِمْ * وَيَسْتَرِب بِهِ الْاحسانُ وَالنِّعَمُ « 2 »
مُقَدَّمٌ بَعْدَ ذِكْرِ اللَّهِ ذِكْرُهُمُ * فى كُلِّ بُدْءٍ وَمَخْتُومٌ بِهِ الْكَلِمُ « 3 »
يَأْبى لَهُمْ أَنْ يَحِلَّ الذَّمُّ ساحَتَهُمْ * خُلْقٌ كَريمٌ وَأَيْدٍ بِالنَّدى هَضِمٌ « 4 »
أَىُّ الْخَلائِقَ لَيْسَتْ فى رِقابِهِمْ * لا وَلِية هذا أَوَّلَهُ نَعَمُ « 5 »
مَنْ يَعْرِفِ اللَّهَ يَعْرِفُ أَوَّلِيَّةَ ذا * الدينُ مِنْ بَيْتِ هذا نالَهُ الْامَمُ « 6 »
* * * اين على بن الحسين بن على ابىطالب عليهم السلام است . هشام خشمگين شد و دستور داد فرزدق را در محلى به نام عسفان ، بين مكّه و مدينه ، زندانى كنند . امام سجاد هزار دينار براى او فرستاد . امّا فرزدق آن را نپذيرفت و گفت :
آنچه گفتم از روى خشم به خاطر خدا و رسولش بود ، از اين رو بابت آن پاداش نمىستانم . امام على بن الحسين به وى پاسخ داد : چنانچه ما اهل بيت
هامش
( 1 ) - سختى معيشت آنان ، دستان بخششگرشان را از بخشش نمىكاهد و اين گشاده دستى در حالت توانگرى و تنگدستى براى آنان يكسان است .
( 2 ) - بدى و بلا به محبّت ايشان دفع گردد و احسان و نعمت به لطف محبّت ايشان افزونى گيرد .
( 3 ) - در هر آغازى پس از ذكر نام خدا ، نام ايشان مقدّم است و هر كلام به نام آنان پايان يابد .
( 4 ) - خوى بزرگوارى و كف بخشايشگر آنان ، مانع از آن است كه نكوهش و سرزنش در ساحت مقدّس ايشان فرود آيد .
( 5 ) - كدام قبيله و گروه است كه از نياكان اين مرد بزرگ ، نعمتى بر گردن خود نداشته باشد ؟
( 6 ) - هر كه خداى را بشناسد ، نياكان او را نيز نيك مىشناسد كه دين از خانهء او به مردمان رسيده است .