و آگاه سر چشمه مىگرفته ، نيازى نمىبينم و تنها به اين نكته بسنده مىكنم كه در بسيارى از احاديث آمده است كه آنحضرت از آنچه در درون ضماير مردم مىگذشته و يا رويدادهايى كه در آينده براى آنها پيش مىآمده ، مطّلع بوده و آنها را خبر مىداده است . اين احاديث رسانندهء اين مفهوم نيستند كه امامان عليهم السلام غيب مىدانستند بلكه نشانگر آن هستند كه اين بزرگواران از راه الهام يا به وسيلهء پيامبر صلى الله عليه و آله به خداى سبحان مرتبط بودهاند و از اين طريق ، به گونهء مستقيم ، از منبع علم و معرفت سيراب مىشدند در حالى كه ساير مردم مثلًا از راه حواس و تجارب به علم و دانش نايل مىآيند .
اگر تجربههاى جديد ، وجود حسّ ششم را در نزد برخى افراد به اثبات رسانده ، بر ما بسيار ساده است كه باور آوريم اين حس با خواست خداوند در نزد برخى افراد يافت مىشود . افزون بر اين ، ايمان به قدرت خدا و توان او براى انجام دادن هر كارى ، موجب مىگردد كه فرد ، در صورتى كه خداوند اراده كرده باشد ، هر گونه امر ممكنى را دارا گردد .
والى مكّه و مدينه مردى به نام ( فرج الرغجى ) بود . وى كه از مخالفان اهل بيت عليهم السلام بود ، روزى در حالى كه هر دو در كنار رود دجله ايستاده بودند به امام جواد گفت : پيروان تو ادعا مىكنند كه تو مىدانى در دجله چقدر آب است ، و وزن آن را نيز مىدانى !
امام به او فرمود : آيا خداوند مىتواند اين علم را به پشّهاى از مخلوقاتش عطا كند يا نه ؟ فرج گفت : آرى مىتواند .
هدايتگران راه نور ، زندگاني جواد الائمه حضرت محمد بن على (ع) (فارسى) — صفحة 67
مساهمون: شريعت
ص٦٧