وبصره وقعى نمى نهد . چرا كه مىدانست هريكاز آنان در ايندو شهر پيروان و هوا خواهانى دارند . بدين ترتيب طلحه و زبير بر اميرمؤمنان شوريدند و بيعت او را زير پا نهادند و به خونخواهى كسانى برخاستند كه خود آنها را كشته بودند ! آنان همچنين ادعا كردند كه ولى دم خليفه سوّم هستند . بدين گونه گناه بزرگى مرتكب شدند و آتش فتنه و جنگ را در ميان مسلمانان شعله ور ساختند . در واقع جنگى كه اينان آن را شعلهور كردند ، نخستين جنگ خونبار ميان مسلمانان محسوب مىشود .
جنگ جَمَل
ابو بردة بن عوف ازدى از كسانى بود كه از يارى امام در كوفه امتناع ورزيد . هنگامى كه على عليه السلام فاتحانه از بصره بازگشت ، متخلفان را به باد نكوهش گرفت و فرمود :
« بدانيد كه مردانى از شما ، از يارى من باز نشستند پس من نكوهشگر و خوار كننده ايشانم و شما نيز بايد از آنان كناره گيريد و سخنانى بديشان گوييد كه ناپسندشان آيد تا سرزنش شوند و بدين وسيله حزب اللَّه هنگام آشفتگى و تفرقه باز شناخته شوند » .
سپس ابو برده برخاست و پرسيد : امير مؤمنان ! آيا كسانى را كه پيرامون عايشه كشته شده بودند و نيز زبير و طلحه را ديدى ؟ آنان به چه گناهى كشته شدند ؟
امام پاسخ داد : آنان پيروان و كارگزاران مرا كشتند و ربيعه عبدى ،