و ناشايستگىاش در تكيه زدن بر مسند خلافت به ترديد افتد ، زيرا او گامى مخالف با مصالح خدا يا امّت بر نمىداشت مگر آنكه امام حسن و در پى او امّت اسلامى بر وى اعتراض مىكردند . از اين رو كوششهاى معاويه با شكست مواجه شده و آرزوهايش به تباهى گراييده بود . بنابر اين در پى يافتن چارهاى بر آمد كه او را تا اندازهء بسيارى موفّق گرداند . اين چاره ، ريختن خون امام حسن از طريق زهرى بود كه براى همسر امام فرستاده بود .
پيش از اين گفتيم كه در منطق معاويه ، ارتكاب هر جنايتى توجيه شده به شمار مىآمد . بنابر تعبير سخيف وى ، خداوند سپاهيانى در عسل داشت . هرگاه كه او از كسى ناخشنود مىشد مقدارى از عسل را به زهر مىآميخت و وى را بدين حيله از ميان بر مىداشت .
معاويه اين حيله را چند بار عليه امام حسن عليه السلام نيز آزمايش كرد ، امّا اينزهر در آنحضرت كارگر نيفتاد و كوشش معاويه با شكست مواجه شد .
از اين رو معاويه به پادشاه روم نامهاى نوشت و از وى درخواست كرد كه زهرى كشنده برايش ارسال دارد . پادشاه روم در پاسخ معاويه گفت : در آيين ما روا نيست در كشتن كسى كه با ما سر ستيز ندارد ، همكارى كنيم .
معاويه در پاسخ به او پيغام داد . اين مرد ( امام حسن ) فرزند كسى است كه در ديار تهامه خروج كرد « 1 » و خواستار سرزمين پدرت شد . من مىخواهم او را با زهر از ميان بردارم تا مردم و كشور را از شرّ او آسوده سازم .
هامش
( 1 ) - مقصود معاويه ، پيامبر اسلام بوده است .