وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لَايَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ ) « 1 » .
« اى پيامبر آنچه از جانب پروردگارت بر تو فرود آمده ، تبليغ كن و اگر چنين نكنى رسالت خود را به انجام نرساندهاى وبدان كه خداوند تو را از مردم نگه مىدارد و براستى خداوند گروه كافران را هدايت نمىكند . »
با نزول اين آيه ، پيامبر به يارى خداوند در مورد خلافت حضرت على عليه السلام اطمينان پيدا كرد و كمر به اجراى آن بست و به مسلمانان دستور داد تا جمع شوند . چون مسلمانان جمع شدند پيامبر براى ايراد سخنرانى درميان آنان برپاى خاست ، و پس از خطابهاى ارزشمند به مسأله خلافت علىبنأبىطالب اشاره كرد وفرمود : « هركس كه من مولاى اويم على هم مولاى اوست خداوندا دوستدار اورادوست بدار و با دشمن او دشمنى كن .
محبوبدار هركس كه او را محبوب مىدارد و خشم بگير بر كسى كه بر على خشم مىگيرد ، كسى كه او را يارى مىدهد ، يارى ده و عزيزدار آن كس را كه به على كمك مىكند و خواردار آن كسى كه وى را خوار مىدارد ، و هرجا كه وى بگردد حق را با وى به گردش درآر » .
آنگاه به مسلمانان دستور داد با على بيعت كنند و به وى به عنوان صاحب امر ( خليفه ) مؤمنان سلام كنند . چون كار بيعت مسلمانان با على عليه السلام پايان گرفت ، آيهء ديگرى نازل شد كه اكمال و اتمام دين را به همگان اعلام مىداشت :
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ
هامش
( 1 ) - سورهء مائدة ، آيهء 67 .