ترجمه :
به نام خداوند بخشندهء مهربان .
بگو پناه مىبرم به پروردگار مردم . ( 1 )
به مالك و حاكم مردم . ( 2 )
به خدا و معبود مردم . ( 3 )
از شرّ وسواس خنّاس . ( 4 )
كه در سينههاى انسانها وسوسه مىكند . ( 5 )
خواه از جنّ باشد يا از انسان ! ( 6 )
تفسير :
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ
؛
بِرَبِّ النَّاسِ
؛ به آفريننده و ايجاد كنندهء مردم و تدبير كنندهء آنها .
مَلِكِ النَّاسِ
سرور مردم و كسى كه بر انسانها تسلّط دارد .
إِلهِ النَّاسِ
معبود مردم كه فقط براى آنها پرستش او شايسته است نه ديگرى .
مَلِكِ النَّاسِ
،
إِلهِ النَّاسِ
؛ هر دو عطف بيان براى « ربّ النّاس » هستند كه ابتدا با
« مَلِكِ النَّاسِ »
توضيح داده شده آن گاه با
« إِلهِ النَّاسِ »
توضيح بيشترى داده شده است زيرا گاه به غير خدا « ربّ النّاس » مىگويند مگر گفتار خداوند را نمىبينيد :
اتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ
؛ « ( آنها ) دانشمندان و راهبان ( تاركان دنيا ) را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند » . ( توبه / 31 ) .
گاهى به غير خدا
( مَلِكِ النَّاسِ )
نيز گفته مىشود ، امّا
إِلهِ النَّاسِ
مخصوص به ذات حقّ است و كسى در آن شريك نيست از اين رو خداوند آن را آخرين بيان [ براى ربّ الناس ] قرار داده است .
دليل اضافه شدن « ربّ » به « ناس » به صورت اضافهء اختصاصى اين است كه استعاذه و پناه بردن به خدا فقط از شرّ كسى است كه در سينههاى مردم وسوسه مىكند و گويى خداوند فرموده است : اعوذ من شرّ الموسوس فى صدور النّاس . . . از