[ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ( 1 ) اللَّهُ الصَّمَدُ ( 2 ) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ( 3 ) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ( 4 )
ترجمه :
به نام خداوند بخشندهء مهربان .
بگو خداوند يكتا و يگانه است . ( 1 )
خداوندى است كه همهء نيازمندان قصد او مىكنند . ( 2 )
نزاده و زاده نشده . ( 3 )
و براى او هرگز شبيه و مانندى نبوده است . ( 4 )
تفسير :
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
؛ « هو » ضمير شأن و « اللَّه احد » همان شأن است مانند گفتهات : هو زيد منطلق ، گويى خدا فرموده است : شأن اين است كه خداى متعال يگانه است .
بعضى گفتهاند هو كنايه از اللَّه و اللَّه بدل از « هو » است و « احد » خبر مبتدا يا اللَّه خبر مبتدا و احد خبر دوم است يا احد خبر براى ( هو ) محذوف باشد و در اصل هو احد ، بوده است .
ابن عبّاسى گويد : قريش گفتند : اى محمّد پروردگار خود را كه ما را به او دعوت مىكنى توصيف كن پس اين سوره نازل شد ، معنا اين است خدايى كه توصيف آن را از من خواستيد او خدايى است يكتا . احد ، در اصل وحد ، بوده ، و احد اللَّه بدون تنوين نيز قرائت شده و حذف تنوين براى برخورد آن با لام تعريف است و نظير آن است ، لا ذاكر اللَّه ، الّا قليلا ، و بهتر اين است كه با تنوين و كسر آن به جهت التقاء ساكنين [ در صورت وصل ] قرائت شود .
اللَّهُ الصَّمَدُ
« صمد » فعل ، به معناى مفعول ، و از صمد اليه فى الحوائج است ، در نيازها آهنگ او كرد ، يعنى او خداوندى است كه او را مىشناسيد و اقرار داريد كه او آفرينندهء آسمانها و زمين و خالق شماست و او يكتا و در خدا بودن متّصف به