حال داخل مىشود ، يعنى در آينده به خواستهء شما كه پرستش خدايانتان مىباشد عمل نمىكنم .
وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ
؛ و شما نيز به خواستهء من كه پرستش خداى من است عمل نمىكنيد .
وَ لا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ
؛ يعنى در گذشته هرگز آنچه را شما مىپرستيديد نپرستيدهام و سابقه ندارد كه در جاهليت بتى را پرستيده باشم پس چگونه اميد داريد كه در اسلام بت پرست شوم ؟
وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ
؛ يعنى در زمانى كه من خداى را مىپرستم شما خدا ( ى مرا ) نمىپرستيد و به اين دليل « ما عبدت » نفرمود چنان كه « ما عبدتم » فرمود كه قريش پيش از مبعث آن حضرت بت پرست بودند و در آن زمان به عبادت و پرستش خدا مكلّف نبود . همچنين لفظ ( ما ) آورد نه ( من ) چون مقصود صفت معبود است و گويى فرموده است : لا اعبد الباطل و لا تعبدون الحق ، من باطل را نمىپرستم و شما حق را عبادت نمىكنيد .
بعضى گفتهاند : « ما » در « ما عبدتم » مصدريّه است ، يعنى : لا اعبد عبادتكم و لا تعبدون عبادتى ، من عبادت شما را انجام نمىدهم و شما عبادت مرا .
لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ
؛ شرك و بت پرستى شما از آن خودتان و توحيد و يكتا پرستى من از آن خودم ، يعنى من به سوى شما مبعوث شدم تا شما را به حق و رهايى از شرك فرا بخوانم پس اگر نپذيرفتيد و از من پيروى نكرديد كمترين كارى كه مرا كفايت مىكند نجات از شماست .
بعضى گفتهاند : معناى آيه اين است پاداش دينتان از آن شما باشد و پاداش دين من از آن خودم .
حضرت صادق عليه السّلام فرمود : هر گاه
قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ
را خوانديد بگوييد :
يا ايّها الكافرون
و هر گاه
لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ
را خوانديد بگوييد :
اعبدوا اللَّه وحده
و هر گاه گفتيد :
لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ
پس بگوييد :
ربّى اللَّه و دينى الإسلام .