دنيا به او داديم و او در آخرت از صالحان است » ( عنكبوت / 27 ) .
فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى
؛ شما را از آتشى بيم مىدهم كه بر افروخته و شعلهور است .
لا يَصْلاها إِلَّا الْأَشْقَى
؛ آتش بر افروخته مخصوص كافرى است كه شقىترين شقاوتمندان است و مقصود آتشى مخصوص است كه از بزرگترين آتشها است .
وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى
؛ و شخص پرهيزگارتر به زودى از آن آتش پرهيز مىكند .
الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى
؛ با تقوايى كه مال خود را در راه خدا انفاق مىكند و مىخواهد كه در پيشگاه خدا مالش پاك باشد ، يا باب تفعّل و از [ ريشهء ] زكات ، باشد .
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى
؛ يعنى كارى كه شخص « اتقى » انجام داده نه براى تلافى نعمتى است كه به او دادهام و نه به سبب حقّى است كه كسى بر او دارد .
إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى
؛ اين آيه از نعمت استثنا شده و مستثنى غير از جنس مستثنى منه است يعنى ، ما أعطيت لأحد عنده نعمة الّا ابتغاء وجه ربّه .
مانند اين گفته : ما فى الدّار احد إلّا حمارا ، [ حمار مستثنى منه و از جنس مستثنى ( احد ) نيست ، و ابتغاء وجه ربّه نيز از جنس « احد و نعمت » نيست ] .
ممكن است [ ابتغاء ] مفعول له باشد زيرا معنى اين است كه لا يؤتى ما له إلّا ابتغاء الثّواب ، مال خود را نمىدهد مگر براى طلب ثواب .
وَ لَسَوْفَ يَرْضى
؛ و به زودى از ثواب و خيرى كه به او مىدهند خشنود مىشود .