[ سوره الشمس ( 91 ) : آيات 1 تا 15 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها ( 1 ) وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها ( 2 ) وَ النَّهارِ إِذا جَلاَّها ( 3 ) وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها ( 4 )
وَ السَّماءِ وَ ما بَناها ( 5 ) وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها ( 6 ) وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها ( 7 ) فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها ( 8 ) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها ( 9 )
وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها ( 10 ) كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها ( 11 ) إِذِ انْبَعَثَ أَشْقاها ( 12 ) فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها ( 13 ) فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها ( 14 )
وَ لا يَخافُ عُقْباها ( 15 )
ترجمه :
به نام خداوند بخشندهء بخشايشگر .
به خورشيد و گسترش نور آن سوگند ! ( 1 )
و به ماه در آن هنگام كه بعد از آن در آيد . ( 2 )
و به روز هنگامى كه صفحهء زمين را روشن سازد . ( 3 )
و قسم به شب آن هنگام كه صفحهء زمين را بپوشاند . ( 4 )
و قسم به آسمان و خدايى كه آسمان را بنا كرده ( 5 )
و قسم به زمين و خدايى كه آن را گسترانيده . ( 6 )
و سوگند به نفس آدمى و آن خدايى كه آن را منظّم ساخته و نيكو آفريده است . ( 7 )
سپس فجور و تقوا ( شرّ و خير ) را به او الهام كرده است . ( 8 )
كه هر كس نفس خود را تزكيه كرده ، رستگار شده ( 9 )
و آن كس كه نفس خويش را با معصيت و گناه آلوده ساخته ، نوميد و محروم گشته است ( 10 )
قوم ثمود بر اثر طغيان ( پيامبرشان را ) تكذيب كردند . ( 11 )
آن گاه كه شقىّترين آنها به پا خاست . ( 12 )
و فرستادهء الهى ( صالح ) به آنها گفت : ناقهء خدا را با آبشخورش وا گذاريد
هامش
يتخيّر منها حيث ما احبّ فاعطوه ايّاها غير منّ منى و لكن رحمة و فضلا و هنيئا لعبدى .