إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ
، است يعنى مگر كسى كه از ايمان آوردن او قطع طمع كنى و روى بگرداند در نتيجه مستحقّ عذاب بزرگتر شود و آنچه بين دو آيه قرار دارد جملهء معترضه است .
إِنَّ إِلَيْنا إِيابَهُمْ
؛ « ايّاب » مشدّد و در اصل « اوّاب » از « اوّب » بوده ، و او قلب به الف شده مانند « ديوان » كه اصلش « دوّان » بوده آن گاه مانند « سيّد و هيّن » كه اصلش « سيود - هيون » بوده ، و او قلب به « ياء » شده و ( ياء ) در ( ياء ) ادغام شده است در « اوّاب » نيز « واو » قلب به ( ياء ) شده است .
مقدّم شدن « الينا » بر « اياب » به معناى شدّت بخشيدن بر تهديد است ، يعنى بازگشت آنها فقط به سوى خداوندى است قهّار كه بر انتقام گرفتن تواناست .
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ
؛ حسابرسى آنان فقط بر خدا لازم است نه بر ديگران .