گمان مىكرديم كه انس و جن هرگز بر خدا دروغ نمىبندند . ( 5 )
و اين كه مردانى از بشر به مردانى از جنّ پناه مىبردند ، و آنها سبب افزايش گمراهى و طغيانشان مىشدند . ( 6 )
و اين كه آنها گمان كردند ، همان گونه كه شما گمان مىكرديد كه خداوند هرگز كسى را ( به نبوّت ) مبعوث نمىكند . ( 7 )
و اين كه ما آسمان را جستجو كرديم و همه را پر از محافظان قوى و تيرهاى شهاب يافتيم ! ( 8 )
و اين كه ما پيش از اين به استراق سمع در آسمانها مىنشستيم ، امّا اكنون هر كس بخواهد استراق سمع كند شهابى را در كمين خود مىيابد ! ( 9 )
و اين كه ما ( با اين اوضاع و احوال ) نمىدانيم آيا ارادهء شرّى دربارهء اهل زمين شده يا پروردگارشان اراده كرده است آنها را هدايت كند . ( 10 )
و اين كه در ميان ما افرادى صالح و افرادى غير صالحند ، و ما گروههاى متفاوتى هستيم . ( 11 )
و اين كه ما يقين داريم هرگز نمىتوانيم بر ارادهء خداوند در زمين غالب شويم ، و نمىتوانيم از پنجهء قدرت او فرار كنيم . ( 12 )
و اين كه ما هنگامى كه هدايت قرآن را شنيديم به آن ايمان آورديم ، و هر كس به پروردگارش ايمان بياورد نه از نقصان مىترسد و نه از ظلم . ( 13 )
و اين كه گروهى از ما مسلمان ، و گروهى ظالمند ، هر كس اسلام را اختيار كند راه راست را برگزيده . ( 14 )
و امّا ظالمان آتشگيرهء دوزخند ! ( 15 )
تفسير :
قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ
؛ « انّه » به فتح [ اوّل ] است چون فاعل « اوحى » است .
إِنَّا سَمِعْنا
؛ « انّا » به كسر [ اوّل ] است چون مبتدا است و پس از مادّهء قول حكايت شده و بقيّه بر اين دو حمل مىشود پس آنچه به وحى مربوط مىشود به فتح [ اوّل ] و آنچه از قول جنّ است به كسر [ اوّل ] خوانده مىشود و تمام آياتى كه در آن « انّ » به كار رفته از قول جنّيان است جز دو تاى آخر ،
وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ
، و
أَنَّهُ لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ
، و هر كس در تمام موارد « انّ » را به فتح [ اوّل ] خوانده آنها را بر محلّ جارو