« من احد » اسم « ما » و محلّا منصوب است ، بعضى گفتهاند : « منكم » خطاب به مسلمانان است و همچنين است آيه :
وَ إِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ
؛ يعنى بعضى از مردم گروهى هستند كه به زودى به قرآن كافر مىشوند .
وَ إِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكافِرِينَ
؛ ضمير « انّه » به قرآن بر مىگردد ، قرآن براى تكذيب كنندگانش حسرتى است آن گاه كه ثواب تصديق كنندگان قرآن را ببينند ، يا ضمير به خود « تكذيب » بر مىگردد .
وَ إِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ
؛ قرآن براى يقين كردن ، حقّ يقين كردن است چنان كه گويند :
هو العالم حق العالم ، او عالم است و براستى عالم است ، يعنى قرآن البتّه عين اليقين و يقين خالص است و هيچ ترديدى در آن نيست .
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
؛ به ذكر نام بزرگ پروردگارت تسبيح كن پروردگارى كه هر چيزى در برابر عظمت او كوچكى مىكند ، و اين تسبيح به خاطر سپاس بر قرآنى است كه خداوند به تو وحى فرموده است .