« وحيا و ان يرسل » دو مصدرند كه جانشين حال شدهاند چنان كه گويند جئت ركضا و اتيت شيئا زيرا « ان يرسل » به معناى ارسالا مىباشد .
أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ
؛ نيز ظرفى است كه جانشين حال شده است مانند قول خداوند دعانا لجنبه او قاعدا او قائما و تقدير آيه چنين است : درست نيست كه خدا با هيچ كس سخن بگويد مگر اين كه وحى كننده باشد يا از راه شنواندن از پشت پرده يا فرستادن رسول باشد . و مىتواند « وحيا » جانشين « كاملا » باشد چون وحى سخنى پنهانى و سريع است چنان كه گويند لا اكلّمه الّا جهرا ؛ جز با صداى بلند با او سخن نمىگويم ، چرا كه جهر نوعى از سخن گفتن است و همچنين است « ارسالا » سخن بر زبان پيامبر را به جاى سخن بىواسطه به شمار آورده است مىگويى : به فلانى چنين گفتم در حالى كه وكيلت يا پيكت گفته است و گفتار خداوند
« أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ »
معنايش شنواندن از پشت پرده است و كسى كه « وحيا » را به معناى ان يوحى گرفته و
« أَوْ يُرْسِلَ »
را عطف بر آن كرده به اين معنى كه و ما كان لبشر ان يكلمه الّا بان يوحى او بان يرسل ، هيچ بشرى را نمىرسد كه با خدا سخن بگويد مگر اين كه از راه وحى باشد يا فرستادن پيك ، ناگزير است در
« أَوْ مِنْ وَراءِ حِجابٍ »
چيزى در تقدير بگيرد كه با آن دو معنى تطبيق كند مانند اين كه بگويد : او ان يسمع من وراء حجاب .
أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا
؛ به رفع يعنى او يرسل رسولا فيوحى قرائت شده است بنا بر اين كه : تقدير او هو يرسل باشد . يا به معناى « مرسلا » و عطف بر « وحيا » و به معناى « موحيا » باشد .
عَلِيٌّ حَكِيمٌ
يعنى او والاتر از آن است كه صفات مخلوقين را داشته باشد
« حَكِيمٌ »
يعنى كسى كه كارهايش را از مجراى حكمت انجام مىدهد از اين دو يك بار با واسطه سخن مىگويد و ديگر بار بدون واسطه يا به صورت الهام يا خطاب .
رُوحاً مِنْ أَمْرِنا
؛ منظور قرآن است زيرا دين مردم به وسيله قرآن زنده مىشود