ترجمه :
به تحقيق ، چهرهء زندگانى دنيا همانند آبى است كه آن را از آسمان فرو فرستيم پس به سبب آن ، گياهان زمين ، از آنچه مردمان و چهارپايان خورند ، به هم پيوسته شود ، و چون زمين رونق خويش گيرد و آراسته شود و اهل آن گمان برند كه قادر بر استفادهء از آن هستند ، ناگهان در شب يا روز فرمان ما ، در رسيده و آن چنان آن را درو مىكنيم كه گويا ديروز نروييده بود ، اين چنين آيات خود را براى گروهى كه تفكّر نمىكنند ، شرح مىدهيم . ( 24 )
و خداوند دعوت به سراى صلح و سلامت مىكند و هر كس را بخواهد ، به راه راست هدايت مىفرمايد . ( 25 )
براى آنان كه كار نيك كردهاند پاداش نيكوتر ، و زياده است و گرد سختى و زبونى چهرهشان را فرا نگيرد ، اينها اهل بهشتاند و در آن جاويدان خواهند بود . ( 26 )
تفسير :
در اين آيه خداوند وضع دنيا را از لحاظ زودگذر بودنش تشبيه به روييدنيهاى زمين كرده كه حالت سبزى و طراوت آن بسرعت به خشكى و پژمردگى مبدّل مىشود .
فَاخْتَلَطَ بِهِ
؛ با آمدن باران آن چنان رشد مىكنند كه شاخههايشان در هم داخل شده و مخلوط مىگرداند .