يج . عقايد ساير فرق اسلامى و غير اسلامى در باب شفاعت يد . شفاعت ، رافع عقاب و حداكثر موجب مزيد ثواب است ، اما رافع درجه نيست .
يه . شفاعت و دعا 2 . اما معنى لغوى شفاعت : از مادهء شفع است كه ضد وَتر و به معنى ضميمه شدن و خارج كردن طرف از وتريت است . مفهوم شفاعت با وساطت فرق مىكند . مفهوم شفاعت از اينجا پيدا شده - ظاهراً كه مشفوعٌ له از ترس يا خجالت ، كسى ديگر را همراه خود مىآورده است . اينكه در تفسير الميزان مىگويد در مفهوم شفاعت افتاده است كه شفيع جزء علت است نه علت مستقله ، درست نيست زيرا اين جهت يعنى ضميمه شدن در عليت در اين مفهوم اعتبار نشده است ، ضميمه شدن در حضور نزد مشفوعٌ عنده در آن اعتبار شده است .
به حسب معنى اصطلاحى ، شفاعت عبارت است از وساطت پيغمبر يا امام يا فرشته يا مؤمن براى رفع عقاب از مجرمى .
3 . اما اقسام شفاعت ( 1 ) . شفاعت يا تكوينى است و يا تشريعى .
شفاعت تشريعى يا دنيوى است يا اخروى . در تفسير الميزان جلد اول ، صفحهء 162 مىفرمايد : آيهء * ( ان ربكم الله الذى خلق السموات و الارض فى ستة ايام ثم استوى على العرش يدبر الامر ما من شفيع الَّا من بعد اذنه ) * ( يونس ، 3 ) و آيهء * ( من ذا الذى يشفع عنده الَّا باذنه ) * ( بقره ، 255 ) ناظر به شفاعت تكوينى يعنى وساطت اسباب و علل تكوينى است . و اما آياتى از قبيل : * ( يومئذ لا تنفع الشفاعة الَّا من اذن له الرحمن و رضى له قولًا ، ) * ناظر به شفاعت تشريعى است ( 2 )
هامش
( 1 ) بهتر است اول تقسيمى كه در صفحهء 58 آمده به عنوان اينكه يا شفاعت حق است يا باطل ، ذكر شود و سپس شفاعت حق به تكوينى و تشريعى تقسيم گردد و مثل اينكه اساساً تقسيم شفاعت به تكوينى و تشريعى تقسيم صحيحى نيست . شايد تقسيم به شفاعت طبيعى و ملكوتى ، يا نزولى و صعودى بهتر است .
( 2 ) الميزان جلد 1 ، صفحهء 162