حديث ديگرى به طريق اهل سنت از رسول اكرم نقل مىكند :
سئل رسول الله صلى الله عليه و آله عن البر و الاثم . فقال : البر حسن الخلق و الاثم ما حاك فى نفسك و كرهت ان يطلع عليه الناس .
بعد در الميزان ( 1 ) مىگويد :
اقول تبتنى على قوله تعالى : و نفس و ما سوّيها . فالهمها فجورها و تقويها و تؤيد ما تقدم من معنى الاثم .
در معنى « اثم » قبلًا در صفحهء 173 همين قدر گفته شده : هو العمل السيئ المستتبع للتأخر فى امور الحيوة السعيدة .
در جلد 5 محجة البيضاء ، كتاب « شرح عجائب القلب » است . در صفحهء 33 بيان الفرق بين الالهام و التعلم است و تا آخر اين باب ( صفحهء 81 ) از وساوس قلب و امثال اينها بحث مىكند .
در اصول كافى ، جلد 2 ، صفحهء 130 ( باب ذم الدنيا و الزهد فيها ) ضمن حديثى :
عبدا لله بن القاسم عن ابى عبدا لله عليه السلام : اذا تخلى المؤمن من الدنيا سما و وجد حلاوة حب الله و كان عند اهل الدنيا كأنه قد خولط و انما خالط القوم حلاوة حب الله فلم يشتغلوا بغيره . قال و سمعته يقول : ان القلب اذا صفا ضاقت به الارض حتى يسمو .
قلب
راجع به اينكه قرآن دو مخاطب دارد و دو زبان دارد ، يكى براى عقل و يكى براى قلب ، رجوع شود به يادداشتهاى شناخت قرآن
هامش
( 1 ) ايضاً رجوع شود به الميزان ، جلد 3 ، صفحهء 66 .