و فى الدر المنثور : اخرج احمد و عبد بن حميد فى هذه الاية و البخارى فى تاريخه عن وابصة قال : اتيت رسول الله صلى الله عليه و آله و انا لااريد ان ادع شيئاً ( 1 ) من البر و الاثم الَّا سئلته عنه فقال لى : يا وابصة ، اخبرك عما جئت تسأل عنهام تسأل ؟ قلت : يا رسول الله ، اخبرنى . قال : جئت لتسأل عن البر و الاثم . ثم جمع اصابعه الثلث فجعل ينكت بها صدرى و يقول : يا وابصة ! استفت قلبك ، استفت نفسك . البر ما اطمأنّ اليه القلب و اطمأنّت اليه النفس ، و الاثم ما حاك فى القلب و تردّد فى الصدر و ان افتاك الناس افتوك .
در مثنوى آمده است :
پس پيمبر گفت استفتوا القلوب
گرچه مفتيشان برون گويد خطوب
گفته است استفت قلبك آن رسول
گرچه مفتىّ برون گويد فضول
در كتاب مآخذ احاديث معنوى ، صفحهء 188 از اللمع * ( « استفت قلبك و لو افتاك المفتون » و از جامع الصغير * ( « استفت نفسك و لو افتاك المفتون » نقل كرده و حديث وابصه را با اندك اختلافى نيز نقل كرده است . در تفسير الميزان ، بعد از نقل حديث وابصه حديث ديگرى از طرق اهل تسنن نقل مىكند :
ان رجلًا سئل النبى صلى الله عليه و آله عن الاثم ، فقال : ما حاك فى نفسك فدعه . قال : فما الايمان ؟ قال : من سائته سيئته و سرّته حسنته فهو مؤمن .
هامش
( 1 ) ظاهر غلط است . صحيح اين است : و انا اريد الَّا ادع شيئاً .