تخطي إلى المحتوى الرئيسي

يادداشتهاى استاد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 342

مساهمون:

ص٣٤٢

جهان و دنيا

جامع الحكمتين ناصرخسرو ، صفحهء 289 . . . و اين بيتها مراد است بدان معنى . شعر مؤلف كتاب :
جهانا چه درخورد و بايسته اى اگرچند با كس نپايسته اى به ظاهر چو در ديده خس ، ناخوشى به باطن چو دو ديدهء بايسته اى اگر بسته اى را گهى بشكنى شكسته بسى نيز هم بسته اى چو آلوده بيندت ، آلوده اى و ليكن سوى شستگان شسته اى كسى كو تو را مىنكوهش كند بگويش : هنوزم ندانسته اى ز من رُسته اى تو اگر بخردى چه بنكوهى آن را كز آن رُسته اى به من بر ، گذر داد ايزد تو را تو در رهگذر پست چه نشسته اى ؟ ز بهر تو ايزد درختى بكِشت كه تو شاخى از بيخ او جَسته اى اگر كژ بر او رُسته اى سوختى وگر راست بر رُسته اى رَسته اى بسوزد ، بلى هر كسى چوب كژ نپرسد كه بادام يا پسته اى ؟ تو تير خدايى سوى دشمنش به تيرش چرا خويشتن خَسته اى ؟
ايضاً ناصرخسرو مىگويد ( ديوان ) :