ترجمه
از تو دربارهء جنگ كردن در ماه حرام سؤال مىكنند ، بگو : جنگ در آن ( گناه ) بزرگى است ، ولى جلوگيرى از راه خدا و گرايش مردم به آيين حق ، و كفر ورزيدن نسبت به خداوند و هتك احترام مسجد الحرام ، و اخراج ساكنان آن ، در نزد آن مهمتر از آن است ، و ايجاد فتنه حتى از قتل بالاتر است ، مشركان پيوسته با شما مىجنگند ، تا اگر بتوانند ، شما را از آيين خود برگردانند ، ولى كسى كه از آيينش برگردد و در حال كفر بميرد ، تمام اعمال نيك ( گذشته ) او در دنيا و آخرت بر باد مىرود ، و آنان اهل دوزخند و هميشه در آن خواهند بود . ( 217 )
تفسير :
[ شأن نزول ] :
اين آيه در مورد سريّه « عبد اللَّه بن جحش » نازل شده است . و جريان آن اين بود كه پيامبر در ماه جمادى الثانى دو ماه پيش از جنگ بدر سپاهى از مسلمانان را به فرماندهى عبد اللَّه بن جحش [ به محلى بنام « نخله » كه ميان مكه و طائف بود ] اعزام داشت تا كاروانهاى قريش را زير نظر داشته باشند ، در يكى از كاروانها عمرو بن عبد اللَّه خضرمى وجود داشت و سپاه اسلام در درگيرى با كاروانيان او را كشتند و قافله را با كالاهاى تجارتى آن نزد پيامبر بردند ، اين برخورد در روز اوّل ماه رجب اتّفاق افتاد [ كه جنگ در اين ماه حرام بود ] در حالى كه مسلمانان گمان مىكردند روز آخر ماه جمادى الثانى است . آن گاه كفّار قريش زبان به طعن گشودند كه محمّد ( ص ) جنگ و خونريزى و اسارت را در ماههاى حرام ، حلال شمرده ، در اين